จากครั้งที่แล้ว ได้เสนอไป 3 ระยะ ในระยะที่3 ซึ่งเป็นระยะที่ครอบครัวมีลูกเล็กทำให้มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น คู่สมรส สามี-ภรรยามีบทบาทความรับผิดชอบเพิ่มขึ้นในฐานะเป็นพ่อแม่ เนื่องจากมีสมาชิกใหม่คือ ลูกเกิดขึ้นในครอบครัว ความสัมพันธ์และเวลาที่ให้ต่อกันระหว่างสามีและภรรยาจะลดลง เพราะต่างทุ่มเทความรักและเวลาให้กับลูก วิถีชีวิตประจำวันก็เริ่มเปลี่ยนไป เพราะมีภาระหน้าที่ ความรับผิดชอบมากขึ้นในการเลี้ยงดูลูก ระยะที่ 4 คือระยะที่ลูกเป็นวัยรุ่นนั่นเอง ลูกๆมีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างทั้งทางร่างกาย สติปัญญา อารมณ์และสังคม ครอบครัวเองจะต้องมีการพัฒนาปรับเปลี่ยนกฎระเบียบ แบบแผน ค่านิยมและความคาดหวังให้เหมาะสม ต้องมีการประนีประนอมกับลูกที่เป็นวัยรุ่นในเรื่องที่ขัดแย้งกันให้ได้ มิฉะนั้นจะเกิดความตึงเครียดภายในครอบครัวซึ่งจะส่งผลเสียต่อการพัฒนาสร้างบุคลิกภาพของลูก ความสัมพันธ์ภายในครอบครัวเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่งต่อสุขภาพจิตที่ดีของวัยรุ่น เมื่อลูกเข้าสู่วัยรุ่น ความผูกพันที่เคยแน่นแฟ้นกับพ่อแม่ก็จะลดลงลูกๆเริ่มห่างจากครอบครัวและไปสร้างความผูกพันใหม่กับผู้อื่น เช่น เพื่อนๆและครู เป็นต้น การสร้างความผูกพันใหม่ก็เป็นสิ่งที่จำเป็นด้วย เพราะจะทำให้วัยรุ่นมีโลกทัศน์ที่กว้างขึ้น มีประสบการณ์ในการอยู่ร่วมกับคนอื่น ที่สำคัญก็คือ จะมีความเป็นตัวของตัวเอง ไม่ต้องพึ่งพาครอบครัวมากเกินไป เด็กวัยรุ่นมักมีอารมณ์และความรู้สึกแปรปรวนได้ง่าย จากการสำรวจของนักวิชาการ พบว่าเด็กจำนวนไม่น้อยที่มีความรู้สึกซึมเศร้า รู้สึกว่าไม่มีใครรักและเคยคิดฆ่าตัวตาย ฉะนั้นความแปรปรวนทางอารมณ์ดังกล่าวประกอบกับความตึงเครียดหลายอย่างจึงทำให้วัยรุ่นมีปัญหาทางพฤติกรรมและอารมณ์เพิ่มขึ้นกว่าในวัยเด็ก อย่างไรก็ตามวัยรุ่นส่วนใหญ่ก็สามารถที่จะพัฒนาไปสู่วัยผู้ใหญ่ได้เป็นอย่างดี สติปัญญาของวัยรุ่นจะพัฒนาขึ้นมากกว่าวัยเด็ก ความสามารถในการคิดวิเคราะห์และหาเหตุผลจะมีมากขึ้น เป็นคนช่างคิดช่างสงสัยในกฎระเบียบ บรรทัดฐานและค่านิยมของครอบครัว โรงเรียน และสังคม บวกกับความรู้สึกที่รุนแรงในวัยนี้ทำให้เกิดช่องว่างระหว่างวัยได้ ฉะนั้นความสัมพันธ์ระหว่างวัยรุ่นกับผู้ใหญ่โดยเฉพาะพ่อแม่จะมีความตึงเครียดสูง บางครั้งวัยรุ่นจะแสดงพฤติกรรมแบบต่อต้านไม่เชื่อฟัง ดูถูกความคิดเห็นของพ่อแม่และไม่ต้องการให้พ่อแม่เข้ายุ่งวุ่นวายในเรื่องของตน ในพระคริสตธรรมคัมภีร์ได้สอนไว้ว่า“…
